چند وقت پیش یه حکایتی رو از یکی شنیدم و از این نوع نگاه کردن به زندگی بدم میاد

حکایت:

روزی پیرمردی از جوانی پرسید چند ساله ای؟

جوان گفت:۱۵ سال دارم

پیرمرد کفت نگو ۱۵ سال دارم بگو ۱۵ سال را دیگر ندارم.......

اما/اما/

من احسان ۱۸ سال دارم ،میگم دارم .چون دارم

توی این مدت:

من معلمی داشتم که به من یاد داد:

الف-ب-پ-ت-ث-ج-چ-ح-خ-د-ذ-...........خانم فاطمه  اطمینان

من لذت شیرین خواهر داشتن رو چشیدم

و طعم تلخ دوری.................وقتی ۷ سالم بود فهمیدم خواهر ناتنی من بود و اون زمان  می خواست با مادرش زندگی کنه.........روزی که رفت رو یه برگه برام نوشت:

چه آسان است غم هجران کشیدن       اگر باشد امید باز دیدن

و الان ۱۱ ساله که ندیدمش.........................

من توی این سالها یه دوست یهودی داشتم که اسراییلی بودند ولی حاضر نشدند برای اینکه

اون جا بمونند سرزمین دیگران رو غصب کنند و تمام پول و زندگی شون رو رها کردند و اومدن توی شیراز زندگی فقیرانه کردند....................

من خیلی از جاهای کشورم رو دیدم..........توی آب دریاچه ی مازندران شنا کردم..همینطور توی آبهای خلیج  فارس..........

من بارون رو احساس کردم

عشق رو تجربه کردم

من مرگ آدمای زیادی رو از نزدیک دیدم.

من دوستی دارم که هر وقت ازش میپرسم چه خبر میگه:

خوبی،خوشحالی،روز های خوب هی دارن پشت سر هم می یان

من وقتی می خواستم آپاندیسم رو عمل کنم ،تو اتفاقات بیمارستان نمازی مردی رو دیدم که شب عروسیش بود و تصادف کرده بود و زنش مرده بود.......اون مرد حلقه اش رو کرد تو انگشتش و با گریه گفت هیچ وقت درش نمیارم.....................

همون جا پسر ۱۵ ساله ای رو دیدم که به خاطر دختر همسایه خود کشی کرده بود.....

من لذت موسیقی رو حس میکنم .چون یه نوازندم........

من این وبلاگ رو دارم..با یه عالمه آدمایه خوبی که توی این دنیا هستند..یکیش خوده تو

من به خدا ایمان دارم........

من و ۱۸ سال من، پر از تجربه هایی هستند که حاضر نیستم حتی بد ترین لحظا تش رو با هیچ چیزی عوض کنم.

من ۱۸ سال دارم.

نوشته شده توسط احسان در یکشنبه 7 تیر1388

لينك ثابت