ساکت گریستن در اتاقی خالی از هجوم رویاهای بی پروا / ساکت رفتن در جاده ای خالی از هیاهوی مردمی که نقابهایشان آرام می گویند : سلام / ساکت و بی صدا در انتهای دریاچه ای غرق شدن / ساکت اما پر از امیدهای مرهوم / پر از صداهای گنگ و نامفهوم...

هزار بار نوشتم و خط زدم، هی نوشتم و پاک کردم، نمیدانم چرا ذهنم قفل کرده است، کلی واژه داره توی سرم می چرخه ولی هیچکدومش رو نمیشه به تصویر کشید.

یه سری چیزها هست که نباید بنویسی، هیچ کجا دنیا نباید ثبت بشه، نه در این صفحه مجازی، نه در دفترچه خاطرات، و نه هیچ کجایی دیگه، به هیچ کس هم نباید بگی، نه رفیق، نه دوست و نه هیچ کس دیگه، حتی به اونی که اون بالا نشسته و داره نگاهت میکنه، اگر کسی اونها رو بخونه یا بدونه، دیگه اون چیزی که باید بشه و متعلق به تو باشه نیست، اون چیز فقط برای تو، ذهن و فکر


اینجا، روبروی من دیواریست کهنه و با آجرهای شکسته، که تمام حجم نگاهم را پر می کند!

اینجا، رویروی من مشتی خاک است، خاکی که مرا یاد روزهای مرگ و اشک می اندازد!

اینجا، رویرویم خورشیدیست نورانی، که مرا یاد برق چشمهای آن پسرک عاشق می اندازد!

اینجا، رویروی من مقداری کاغذ مچاله شده است، که مرا یاد نوشته های که هیچ وقت ننوشته ام می اندازد!

اینجا رویروی من دنیای هست که هیچوقت اینطوری نگاهش نکرده بودم، نگاهی عمیق، عاشق، دوست داشتنی، پر از احساس...

-میخواهم در این صفحه که همه چیز را نوشته ام اعتراف کنم :"من دیگر تنها نیستم، یک مقدار شادی، یک خرده خنده، یک کمی شلوغی، دنیایی متفاوت و پر از هیچان، خدایی دوست داشتنی، آسمانی آبی بالای سرم، زمین گرم زیر پایم، مردمی که دوستشان دارم، و آدمهایی که با حضورشان زندگیم را متفاوت کرده اند، و لذت آشنایی با آدمهای جدید که هر روز رنگی دگر به زندگی می دهند و کمی ترافیک، گرما، خورشید و ماه همه اینها برای من هستند و من با حضور اینهمه چیزهای دوست داشتنی دگر تنها نیستم...!"

نوشته شده توسط بامبوس در شنبه 17 فروردین1387

لينك ثابت